Campagnedagboek Frank Vanhecke

30.04.2009 - Stilaan komt een einde aan de �dr�le de campagne� van de voorbije weken, die periode waarin beroepspolitici en partijen al op volle toeren draaien, maar een flink deel van het kiespubliek eigenlijk nauwelijks beseft dat er verkiezingen aankomen of nauwelijks weet voor welk parlement er deze keer moet gekozen worden � dat is trouwens perfect verstaanbaar: mensen hebben heus wel andere zorgen aan het hoofd.

Maar nu wordt het menens, we staan op 5 weken van de verkiezingen en gaan dus �cht de campagne in. Gisterenavond was er voor mij nog een lange gemeenteraad in Brugge en daarna kwamen we tot een stuk in de nacht bijeen om de regiocampagne te bespreken en om onder leiding van Yves Buysse (beseft eigenlijk iemand hoe gelukkig we zijn in onze partij de beste kenner van de kieswetgeving en van de praktische schikkingen van verkiezingen in huis te hebben?) de kieslijsten te vervolledigen. Opnieuw viel me op hoe �professioneel� we geworden zijn en ook hoe goed de sfeer in mijn regio opnieuw is: de taken worden verdeeld, iedereen weet wat te doen en wat er verwacht wordt, alle afdelingen trekken aan ��n zeel. Er wordt flink wat afgelachen en zelfs met mekaar gespot ook, maar we weten allemaal wat we aan mekaar hebben en dat we ervoor zullen gaan. Het kan melig klinken, maar ik zeg u dat deze kameraadschap en deze strijdbaarheid in andere partijen ver te zoeken is.

Deze ochtend stond voor mij een �duel� van de regionale televisie tegen Jean-Marie Dedecker op de agenda, maar de tegenpartij blies dit af wegens agendaproblemen. Zo won ik een paar uren die konden besteed worden aan de huishoudelijke taken en boodschappen van een vader met drie studenten in huis (bananen! huishoudrollen! kattenvoer! vuilniszakken!) � dat was trouwens het moment waarop ik merkte dat de kiescampagne �cht begonnen was: de vriendelijke groeten en aanmoedigingen van andere winkelbezoekers zijn merkbaar frequenter en enthousiaster dan anders. En als ik eerlijk mag zijn: dat doet deugd. Zoveel deugd dat ik bijna te laat was voor de afspraak met de West-Vlaamse ploeg van VOKA die ons voor een lunchdebat hadden uitgenodigd, waarvoor dank overigens. Het viel me tijdens dat debat op hoe mijn kameraad en Vlaams Parlementslid Stefaan Sintobin in zijn rol gegroeid is. Vijf jaar geleden werd hij eigenlijk onverwacht verkozen, vandaag is hij ��n van de sterkhouders in West-Vlaanderen en maakt hij indruk op mij met zijn dossierkennis en overtuigingskracht. Het probleem is dat hij er wat mij betreft geen voorkeurstem bij wint; mijn stem had hij immers reeds� maar mocht u, lezer, van West-Vlaanderen zijn�

Hmm. Ik maak mezelf een beetje ongelukkig. Nu haal ik er ��n West-Vlaamse kandidaat uit, terwijl ik eigenlijk best trots ben op de hele lijst en op de hele werking in West-Vlaanderen. En laat d�t nu net zijn wat ik eigenlijk wilde zeggen, en wat gelukkig niet enkel voor West-Vlaanderen geldt: we gaan de campagne in als kameraden, met grote strijdbaarheid, eensgezind, enthousiast, overtuigd van de noodzaak van een sterk Vlaams Belang. Dat zie ik geen tweede partij ons nadoen!

www.frankvanhecke.be